Over Geomorfologie & Landschap
De Stichting Geomorfologie & Landschap werkt vanuit de aardkundige basis van het land en het landschap. Wij geven praktische adviezen en toepassingen in het omgaan met het landschap en met de aardkundige processen die daarin optreden. De projecten hebben zowel betrekking op planning, inrichting, beheer, herstel of reconstructie, als op monitoring en beleid. Ze worden uitgevoerd op zeer verschillende schaalniveau’s, van terreinen van enkele ha groot tot geheel Nederland of zelfs Europa. Meestal ondersteunen we de resultaten met suggesties voor recreatie, toerisme en educatie.
De Stichting Geomorfologie & Landschap is in 1998 opgericht. Wij werken in een marktsegment waar onderzoeksinstituten en grotere adviesbureaus geen belangstelling voor hebben, óf omdat de projecten te kleinschalig zijn, óf omdat zij de specialistische kennis niet in huis hebben. Geomorfologie & Landschap heeft geen winstoogmerk en keert geen salaris uit. Eventuele overschotten van projecten worden gebruikt om onze vrijwilligersactiviteiten te financieren en om eigen onderzoek uit te voeren.
Het overzicht van de activiteiten van Geomorfologie & Landschap is opgesplitst naar het werkgebied: onderzoek, landschapsanalyse, duinen en stuifzanden, recreatie en educatie, advisering, en beleid en ruimtelijke ordening.
Veel energie gaat ook naar Geoheritage NL, www.geoheritage.nl . G&L levert de voorzitters van deze organisatie en van de twee werkorganen Platform (PAW) en Werkgroep Aardkundige Waarden (WAW). Deze groepen overleggen met overheden, terreinbeheerders en overige groeperingen in de samenleving met het doel de aardkunde zoals vroeger onderdeel te maken van beleid, planning en inrichting. De laatste jaren heeft het werkterrein zich uitgebreid naar de Europese Commissie en de Europese en (inter)nationale vakverenigingen,
Uitgangspunt Geomorfologie & Landschap heeft als uitgangspunt dat geologie, geomorfologie en bodem de dragers zijn van duurzaam landgebruik en van oude en nieuwe karakteristieke Nederlandse cultuur- en natuurlandschappen. Daarnaast documenteren zij de geschiedenis van het ontstaan van ons land. De aardkundige onderlaag is het fundament van onze samenleving. Dit wordt ook erkend in de lagenbenadering bij de ruimtelijke ordening.
De dragers: geologie geomorfologie bodems
In samenwerking met ... In veel van onze opdrachten en projecten werken we samen met collega’s van andere specialismen en uit andere disciplines zoals ecologen, archeologen, cultuurhistorici en historici; medewerkers van universiteiten (o.m. Universiteit van Amsterdam, Radboud Universiteit, Universiteit Utrecht, Wageningen Universiteit, Universiteit van Letland), kennisinstituten (Alterra, NITG-TNO), particuliere bureaus (o.m. Arens Bureau voor Strand- en Duinonderzoek, Bureau ARDA, Adviesbureau Dynamisch Landschap, R. Kettner-Oostra, R.J. van Es Foto-en Videoproducties, Paul Paris Landschaps- en Luchtfotografie), stichtingen (Bargerveen, De Marke, Op Lemen Voeten), het Rijksmuseum en Kunsthandel Simonis & Buunk.
Gezamenlijk onderzoek
In opdracht van … Opdrachtgevers van de laatste vier jaren waren o.m.: de Vereniging voor Agrarische Natuur en Landschapsbeheer De Lieuw Texel, Alterra, Bosgroep Midden-Nederland, Ministerie van Defensie, Directie Kennis LNV, de provincies Drenthe en Noord-Holland, de gemeentes Bergen (Li), Ede, Soest en Den Haag, Zeeland Seaports, Landschapsbeheer Nederland, Natuurmonumenten, provincie Drenthe, Provinciale Landschappen (Gelderland, Overijssel), RWS, Staatsbosbeheer, UNDP.
Overleg met de opdrachtgever in het veld
Wie zijn wij?
Hanneke van den Ancker Pim Jungerius
Hanneke van den Ancker Hanneke van den Ancker is afgestudeerd fysische geografe met toegepaste landschapsecologie als specialisatie. Als doctoraal assistent was zij al betrokken bij ruimtelijke inrichting. Zij begeleidde toegepaste projecten in Nederland en ontdekte de rol van algen bij het vastleggen van duinzand (zie electronenmicroscopische afbeelding) en begeleidde twee promoties op dit onderwerp.
Vervolgens werkte zij aan inventarisatie, kartering en fysiologisch achtergrondonderzoek naar kwantificering en automatische interpretatie van multispectrale en false colour remote sensing beelden (Geosens, NM, Alterra). Bij het KNMI stond de inbreng van landschap en GIS in klimaatonderzoek en weervoorspelling centraal. Zij maakte de eerste aanzet voor een regionaal door boeren toegankelijk systeem gericht op het terugdringen van bestrijdingsmiddelen en een verbetering van de grondlaag in het Hirlam weermodel. In een uitwisselingsproject tussen Geografie UvA en Moi Universiteit, Kenya gaf zij onderwijs in remote sensing en GIS. Voor het Nederlandse ASAL programma maakte zij in de Tugen Hills, Rift Valley, met lokale staf een op luchtfoto’s gebaseerde landschapsecologische kartering: vanaf het vliegen van de foto’s tot en met het erosiebestrijdingsadvies. Samen met Pim Jungerius deed zij onderzoek om erosie van de hoofdweg bij Sigur tegen te gaan. Na terugkeer werd zij in 1997 als KTFG bestuurslid betrokken bij de ontwikkeling van het beleid voor aardkundige waarden. Zij nam het initiatief tot de oprichting van de koepelorganisatie Stichting Aardkundige Waarden, de vrijwilligersorganisatie Werkgroep Aardkundige Waarden, en de internationaal gerichte opvolger Geoheritage NL. Zij is coördinator geoheritage in de European Federation of Geologists (EFG) en vertegenwoordiger voor geoheritage in de IGU en onderhoudt de contacten met andere geoheritage organisaties zoals ProGEO, EUCSSS, European Geoparks Network en de UK Joint Research Committee. Pim Jungerius Pieter Dirk Jungerius studeerde fysische geografie aan de UvA en promoveerde op de toepassing van de bodemkunde in de geomorfologie. Daarna werkte hij bij de Soil Survey van Engeland en Wales, die hem uitleende aan Ghana voor karteringen en aan het toenmalige Oost Nigeria om voor het Min. van Landbouw een boedmkarteringsorganisatie op te zetten. In 1963 werd hij lector aan de Universiteit van Amsterdam en in 1970 hoogleraar in de fysische geografie, klimatologie en kartografie, met eigen onderzoek, vooral aan fossiele bodems, in Luxemburg, Marokko, Colombia en Canada. Hij introduceerde in 1972 met Anton Imeson het onderzoek aan actuele geomorfologische processen, met speciale aandacht voor de rol van de bodemfauna en de vegetatie, Vele jaren onderzoek met studenten en promovendi in Luxemburg leverde een sluitende verklaring voor het ontstaan van het cuestalandschap, met in navolging van Darwin de regenworm als grootste erosieve kracht. In 1975 begon hij met beheergericht onderzoek in de duinen. Jarenlange wekelijkse monitoring van verstuiving leidde o.a. tot het inzicht dat het planten van helm overbodig is. Dit leverde een bijdrage aan een natuurlijk duinlandschap, inzicht in natuurontwikkeling en een aanzienlijke besparing in de onderhoudskosten op. Hij was medeoprichter van de European Union of Coastal Conservation. In dat verband zette hij zich in voor het behoud van het machair landschap in Ierland en Schotland. Jungerius was oprichter van het ICG, één van de eerste universitaire onderzoeksscholen. Hij was promotor bij meer dan 30 proefschriften en had zitting in talrijke begeleidingscommissies. Jungerius was redactielid van Earth Surface Processes and Landforms en mede-oprichter van twee andere internationale tijdschriften: Catena en de Journal of Coastal Conservation. In 1987 werd hij benoemd tot lid van de Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen. Van 1994-1996 was hij gasthoogleraar aan de Moi University in Kenia. Hij is momenteel actief op het gebied van kustduin- en stuifzandvorming, o.m. als lid van een interdisciplinair team voor stuifzandproject en van het OBN deskundigenteam Duin en Kust van het ministerie LNV. Uit zijn onderzoek blijkt dat zandverstuivingen autonome geomorfologische structuren zijn die zich buiten de mens om hebben ontwikkeld. Jungerius is voorzitter van Geoheritage NL en van het PAW en lid van de stuurgroep aardkundige waarden van de provincie Drenthe. |
| contact home |